बाबुराम भट्टराई र उपेन्द्र देवकोटा पढेका स्कुलको विजोक_१२ रुपैयाँको तरकारी भान्सामा पुग्दा ७०

यो हाम्रो समाजलाई दुनियाँकै सबैभन्दा राम्रो बस्ने ठाँउ बनाउने हो भने पत्रकारिता क्षेत्रमा थप प्रतिवद्धता चाहिन्छ । केही तिता मिठा, चिल्ला खस्रा कुरा नभनी बस्नै सकिन त्यसैले आलोचित हुन सक्ने रिक्सलाई यथावत राख्दै पेटबाट घाँटीसम्म आएका कुरा भन्छु नै भन्छु ।

पत्रकारिता र पत्रकारले जुन इज्जत र सम्मान पाउनु पर्ने हो त्यो पाएको जस्तो लाग्दै लागेन । यो देशको पत्रपत्रिकाको इतिहास यति गर्विलो छ कि निरकुंश शासनमा पनि आँफुले लेखेको एउटा शब्द पनि फेरबदल भए गोली खान तयार पत्रकारले जोगाएको विरासत आज जाबो एक पेग रक्सीमा विलिन भयो भने के होला ? एउटा तितो यर्थाथ बोल्न चाहान्छु ।

आफ्ना बारेमा राम्रो लेखिदियोस, बोलिदियोस, देखाइदियोस भनेर धेरै मानिसहरु पत्रकारसँग नजिकिन खोज्छन् । धनाढ्य व्यापारी व्यवसायीहरु पत्रकारलाई हातमा लिनु पर्छ भनेर कति पैसा खर्च गरेर पत्रकारलाई ठुलो ठुलो होटलहरुमा खुवाउछन् । महंगा, महंगा सामान, ग्याजेटहरु गिफ्ट दिन्छन् । कित मिठो बोल्छन् ।

भनेको बेलामा जति व्यस्त भएपनि समय दिन्छन् । सकेसम्म वरपरका सानातिना देशहरु आफ्नै पैसामा घुमाइ नै दिन्छन्, अमेरीका, युरोप, अस्टे«लिया, क्यानाडा जस्ता देश गएको बेला पत्रकारालाई भनेर केही न केही गिफ्ट ल्याइदिन्छन् । दशै तिहार जस्ता चाडमा खाममा हालेर खर्च दिन्छन्, लुगाफाटो र रक्सी दिन्छन् ।

घर, घडेरी, मोटरसाइकल गाडी किन्ने बेलामा फिर्ता गर्नु नपर्ने गरी पैसा पनि दिन्छन् । भन्नुको मतलब पत्रकारलाई प्राय सबैले विशेष महत्व दिन्छन् । म नेगेटीभ होइन पोजेटिभ पाटोमा आउँदै छु । यसको अर्थ के हो भने, उद्योगी व्यापारी नेता कर्मचारी, सेना, प्रहरी सबका सबले बुझेका छन् कि पत्रकारिता र पत्रकार भनेको सानो तिनो मान्छे हुँदै होइन ।